Kasteel Twickel @ Twitter

Herinneringen aan de Twickelerlaan

De laatste tijd verschijnen tal van geschiedenisboeken, waarin plaatsen worden beschreven die herinneringen oproepen. Dit genre staat te boek als ‘plaatsen van herinnering’. Toch is het al weer vier jaar geleden dat het idee ontstond om verhalen over de geschiedenis van de Twickelerlaan vast te leggen. Daarin speelde mee dat toen nog veel personen in leven waren, die hier een groot deel van hun leven hebben gewerkt of gewoond. Een projectgroepje bestaande uit Gert Banis, Aafke Brunt en Jan Hakstegen heeft ruim 40 gesprekken gevoerd. De verslagen hiervan vormden de basis van het op 17 november 2010 gepresenteerde boek Herinneringen aan de Twickelerlaan.

Op deze webpagina willen wij graag aanvullende informatie geven op het boek. Dat kan alleen met de hulp van de bezoekers van deze website.

Iedereen die ons kan helpen aan aanvullend materiaal over de geschiedenis van de Twickelerlaan wordt hierbij van harte uitgenodigd om dit te zenden naar het adres: archief@twickel.nl  

Presentatie van het boek Herinneringen aan de Twickelerlaan
 

Een propvolle zaal met ongeveer 200 belangstellenden is woensdag 17 november 2010 getuige geweest van de presentatie van het boek Herinneringen aan de Twickelerlaan. De drie auteurs, Aafke Brunt, Gert Banis en Jan Hakstegen hebben gedurende vier jaar vele tientallen interviews afgenomen van mensen die vroeger hebben gewoond en/of gewerkt aan de Twickelerlaan Ook hebben zij gegevens geput uit het Huisarchief Twickel. Dit alles heeft geresulteerd in een boek met veel informatie en foto’s. Het boek omvat onder meer hoofdstukken over de contacten met de baron en de barones, de noaberschap, de oorlogsjaren, de geschiedenis van de boerderijen en andere gebouwen, en de gevolgen van de aanleg van de Rondweg. De aanwezigen hebben genoten van de verhalen die de auteurs met een powerpointvoorstelling ten gehore brachten.

Het eerste exemplaar werd aangeboden aan mevrouw A. Brinkcate, een van de oudste geïnterviewden. Zij bewoonde het huis Padox, ofwel het Plankenhuis.

De Vereniging Vrienden van Twickel, die de bijeenkomst organiseerde, kan op een bijzonder geslaagde avond terugzien.

Het boek is te koop in de Landgoedwinkel van Twickel. De prijs bedraagt € 19,00.

Terug

Tijdens de presentatie van het boek Herinneringen aan de Twickelerlaan droeg mevr. Fredien Morsink-van den Barg de volgende gedichten voor:
Oale boerderiej
 
Schuulend oonder hoge eeken
Steet ne oale boerderie;
Eeuwenlaank ging hier 't lèven
In 'n zölfden gaank veurbiej
Staörig riegen zich geslachten
Ze bint wier kommen en wier goan,
Mer toch is't of al dee joaren
Hier de tied hef stil e stoan.
 
Op 't eerf schungelt wat hoonder
Um en op 'n mothoop roond
Biej 'n hooltwal bleert 'n kelfke
Veur de niendeur gaapt 'n hoond.
Op n'n dakraand zit 'n doffer
Achter een paar doewven an
Buugend, nikkend en roekoerend
Och wat geet 't den vriejer 't an.
 
Zunbegötten lig roondumme
't golvend goalden roggelaand
Riepe oarn stoat te wochten
Op 'n rappe maeiershaand.
In de schaa van wilgenbuske
Lijt wat beeste in 't grös.
Alles aodemt vrie en stilte

Boerderiej in Zöndagsrüst.

Terug

Mien mooie Tweentelaand of Twickelerlaan
 
Gedicht van Lex Meuris, met gezongen refrein.
 
Woar oew leeven is begunnen
En oew weege hef estoan
Woar oen Moo veur oe hef zungen
En van oe is weg e'goan
Woar'j oe keendertied verbrachten
En het groote leeven kwam
Woar aj huult hebt en woar'j lachten
Um wat 't leeven oe gaf of nam.
Waor'j 'n jongen hebt leeren kennen
As ne leeven kammeroad
Waor'j later met e'trouwd bunt
En den ie nimmer meer verloat
Och zo'n pleatsken in de weereld
Al is't misschien nog zo klein
Dat verget' ie nich zo lichte
Dat blif altied nummer een.
 
Daorum hool ik van mijn mooie Twicklerlaan
An dat stukske groond heb ik mien hart verpaand
Ieder 't ziene mer loat miej in Twickel wèn
Doar alleen bin ik gelukkig en tevrèn.
 
Veurjoars as de nieje zunne
Laand en leu weer wakker röp
En as dauwelende keender
't vee weer in de maoten löp.
Zommers as de riepe garven
In een goolden aowerdaod
Liek het loon veur aozig wèrken
Op de wiede essen stoat
Later hen as weuste weenden
Um de kale beume zwöpt
En as stunn'n ze te huulen
Règ'n van de takke dröpt.
As de weenter dan barmhertig
't meude laand te roste breg
En het oonder witte watten
Leefdevol te slaopen leg.
 
Daorum hool ik van mijn mooie Twicklerlaan
An dat stukske groond heb ik mien hart verpaand
Ieder 't ziene, mer loat miej in Twickel wèn
Doar alleen bin ik gelukkig en tevrèn.
Kom ik weer oet vrömde strekke
Twentelaand wierum biej diej
Heur ik diene taal wier sprekk'n
Weest doew, dan bin ik toch zo bliej!
Dan wordt 't miej nog weer is duudlik
Wat ik al zo lange wus:
Biej 'n aander mag 't wal good wèn,
Mer het leefst bin'k nog in 't eigen nus.
Biej dat stoere volk vol eenvoud
Dat nich vrög wat mag of möt
Dat nich teumig steet te kieken
Mer zien plich gesteurig d”t.
Dat in iever en gebroeken
Alverdan zich zölven blif.
Um dee leu en um eer spraoke
Daorum heb ik Twente leef.
 
Daorum hool ik van mijn mooie Twentelaand
An dat stukske groond heb ik mien hart verpaand
Ieder 't ziene mer loat miej in Twente wèn

Doar alleen bin ik gelukkig en tevrèn.

Terug

Toespraak van mevrouw A. Brinkcate-van Lochem
 
Bij het aanvaarden van het eerste exemplaar van het boek Herinneringen aan de Twickelerlaan sprak mevrouw Brinkcate de volgende woorden.
 
Achteraf ben ik toch wel blij, dat jullie mij uitgenodigd hebben om als oudste inwoonster van de Twickelerlaaan (ik ben nu 91) het eerste exemplaar van het boek in ontvangst te mogen nemen, want wij, ik wil hierbij ook mijn zoon Han betrekken, hebben toch wel iets met Twickel.
 
Hier een paar herinneringen. Ik ben getrouwd na de 2de Wereldoorlog in 1946. Er heerste toen grote woningnood. Toen kwam het plankenhuis leeg te staan en of het nu kwam omdat mijn schoonmoeder een dochter was van Albert Timmer, machinist van de watertoren of omdat de barones wel eens een kopje koffie bij haar dronk (ze woonde naast het “Witte paard”), dat weten we niet, maar de beide kleinkinderen van Albert Timmer, Ab en Rinus, kregen het Plankenhuis.
Rinus het voorgedeelte en Ab het achterste. In 1947 kwamen we er in te wonen een prachtige zomer. Het huis bezat vele kleine kamers en het duurde dan ook niet lang of we kregen van vrienden de vraag of ze niet bij ons een weekje in pension konden komen. Waarschijnlijk de eerste bed en breakfast in Delden.
 
Ook hebben we na de oorlog kinderen in huis gehad voor hun gezondheid (tegenwoordig zorgboerderijen genoemd). Alles was heel primitief, geen douche, geen wastafel en geen wasmachine maar onze gasten genoten volop van de prachtige omgeving van landgoed Twickel, de natuur en de rust.
 

Wij hebben er altijd graag gewoond en zijn in 1958 met de kinderen vertrokken naar de Beatrixstraat (het probleem rondweg meldde zich aan). Dat is allemaal lang geleden het laatste wat overbleef was ons kerstboompje, dat nu een prachtige boom langs de rondweg is geworden.

Terug